Mayer Hawthorne (A Strange Arrangement)

20.08

Posted in Archive

Soulzanger Mayer Hawthorne komt uit Michigan (nabij Detroit), maar is inmiddels ingeburgerd bij het Stones Throw label uit Los Angeles, vooral bekend door underground hiphop van frontman Madlib. Zijn debuut met die goedgekozen naam A Strange Arrangement klinkt retro. Sterker nog, Stones Throw-baas Peanut Butter Wolf dacht dat hij voor de gek gehouden werd, zo ouderwets klonk Mayer. Ik noem het eerder nu-skool, met hedendaagse arrangementen en vocalen. 

Mayer Hawthorne (Maybe So, Maybe No, 2009)

Toegegeven, Mayer Hawthorne’s debuut doet denken aan albums van Smokey Robinson of Curtis Mayfield. Hij klinkt eigenlijk helemaal niet als een dertigjarige whiteboy uit Michigan. Dat is vooral aan zijn stem te danken. Denk aan het bejubelde album The Way I See it van Raphael Saadiq, maar dan productioneel spannender. Ik noem het een 21e-eeuws Stones Throw jasje. Daar ligt Mayer Hawthorne’s kracht. De combinatie van die oubollige stem en spannende producties geeft het album vleugels.

Mayer Hawthorne (Just Ain’t Gonna Work Out, 2009)

Overigens schrijft Mayer zijn teksten zelf, met uitzondering van wellicht het meest aantrekkelijke nummer van het album Maybe So, Maybe No (cover van The New Holidays). Zijn stem doet denken aan soullegendes als Smokey of Curtis. De retro-Motown sound, ergens tussen de jaren 1966 en 1974.

‘Don´t want you to be sad girl, don´t want you to be afraid, I know that will you understand my ways. One day - Mayer Hawthorne (Just Ain’t Gonna Work Out, 2009)’

Maar Mayer slaat niet alleen muzikaal bruggen, ook zijn publiek is een ratjetoe. Niet alleen Frits Spits is nu al fan, maar bijvoorbeeld ook jongerenzender FunX. Je nodigt bij wijze van spreken gerust je moeder uit naar een concert van de Amerikaan, zonder dat je dat de volgende dag voor je vrienden hoeft te verzwijgen.

The New Holidays (Maybe So, Maybe No, 1969)

Het is de vraag of Stones Throw er goed aan heeft gedaan al zoveel nummers voor de release van A Strange Arrangement uit te brengen. Met uitzondering van de gelijknamige ballad komen stuk voor stuk sterke, maar reeds bekende tracks als Just Ain’t Gonna Work Out, Maybe So Maybe No en I Wish it Would Rain voorbij.

Mayer Hawthorne (I Wish it Would Rain, 2009)

Hierna verrast Hawthorne met een aantal uptempo tracks, om zo waarschijnlijk het album haar balans te laten behouden. Hij wil natuurlijk niet bekend staan als die artiest waar je tijdens concerten met z’n allen op gaat schuifelen. Al had ik daar persoonlijk helemaal geen probleem mee gehad. Tracks als The Ills en Make Her Mine worden door mij probleemloos overgeslagen, waarna ik bij Shiny & New de hand van mijn vriendin weer pak, om lekker door te schuifelen. Want een ballad staat Mayer Hawthorne uiteindelijk het beste. Na A Strange Arrangement heeft niemand het meer over Raphael Saadiq.

Tweet this Share on Facebook